Vrijdagavond laat, zo rond 12u, kwamen we aan in Oostmahorn. Hier lagen een Cornish Crabber en een Cape Cutter te wachten op hun eerste zeilweekend van het jaar, en tevens mijn eerste zeilweekend dit jaar. De 2 jachtjes zijn typische jachtjes voor de Engelse kust, met een boegspriet, een klassieke lijn, en bruine zeilen, waarbij de Crabber ook nog een kluiver had. En een ophaalbare kiel, ook best handig. De Cape Cutter is net een slagje kleiner dan de Crabber, maar tegelijkertijd wel wat sportiever en pittiger.

De volgende dag moesten we alweer vroeg op, want het beloofde een mooie dag te worden, met 4Bft (en een gevoelstemperatuur van net boven nul). De sluis ging goed, je weet het maar nooit met die rare stroming, iets met 'van zoet naar zout is fout' en andersom. Het was niet mijn eerste keer op het Wad, maar je weet nooit wat je tegen komt. Het belangrijkste is om het tij te begrijpen. Het doodtij was net geweest, dus mocht je vast komen te zitten, dan weet je zeker dat je het volgende tij alsnog weer los komt. En daarnaast moet je eigenlijk constant de dieptes weten, die je uitrekent aan de hand van onder andere de eb en vloed hoogten, de 12-regel, het tijdstip en de kaart. En de betonning gebruik je vervolgens om door het Wad te navigeren. De Cape Cutter had dit alles nog niet meteen door, en voer bij het eerste rak zeilen meteen de plaat op. We hebben ze de rest van de middag niet meer gezien. Wij, de Cornish Crabber, gingen nog even door, en besloten een uurtje op de Kuypersplaat droog te vallen. Of ja, droogvallen, zeg maar tot kniehoog.

Ons was verteld dat hier flinke zeehondenpopulaties te vinden zouden zijn. Al snel werden we op onze wenken bediend, een nieuwsgierige zeehond kwam ons gedag zeggen. Hij verwachte vast dat we een lekker visje voor hem hadden.

Na een uitstapje richting de monding van de geul in de Noordzee voeren we richting het haventje van Schiermonnikoog, waar we alleen bij hoogwater naar binnen konden. Halverwege sloot de Cape Cutter ook weer aan. Bij het haventje aangekomen bleek dat de laatste boeien misten, het zomerseizoen was blijkbaar nog niet begonnen. De Cape Cutter voer zo naar binnen, terwijl de Cornish Crabber nog even moest wachten tot het water net wat hoger werd. 's Avonds hebben we Schiermonnikoog verkend, en lagen we, ik tenminste, al snel weer op één oor.

De volgende dag wilden we voor de hoogwaterkentering het geultje naar de jachthaven uit zijn, dus we moesten er al vroeg weer uit. De mannen trotseerden met de Cornish Crabber nog even de woeste golven van de Noordzee nabij Engelsmanplaat, waarna ze zich vervoegden bij de vrouwen op de Cape Cutter bij Lauwersoog, om aldaar een welverdiend visje naar binnen te schuiven. Al met al een zeer geslaagd Experience Weekend!